Redhoops is under construction...
Monday, 16 January 2012
Δώδεκα λεπτά και κάτι
Εδώ και μήνες είναι ξεκάθαρο ότι ο Ντούντα ήθελε καθαρό οργανωτή. Το μοιρολόι του για την απώλεια του Ζήση, η προσέγγιση του Ράσιτς, αλλά και οι συνεχείς αναφορές σχεδόν σε κάθε συνέντευξη τύπου στην ανάγκη για έλεγχο του παιχνιδιού και στην αναλογία ασίστ - λαθών δείχνει ότι η ομάδα χρειάζεται έναν οικονομικό άσο - στον τρόπο παιχνιδιού σύμφωνα με τον Ίβκοβιτς, στα λεφτά που θα παίρνει σύμφωνα με τον Σκινδήλια. Ο αντίλογος βέβαια είναι ότι τα τραγικά ποσοστά του Ζήση και τα αρκετά λάθη που κάνει ο Ράσιτς δεν εγγυώνται ακριβώς αυτό τον περίφημο έλεγχο, αλλά σήμερα αυτό που έχει σημασία είναι τι θα προσφέρει σε αυτό το κομμάτι ο Acie Law.Μια ματιά στα στατιστικά του με την Παρτιζάν δεν πείθει ιδιαίτερα: σχεδόν ίσος αριθμός ασίστ-λαθών, τριπλάσιος αριθμός σουτ σε σχέση με τις ασίστ που έδωσε, χαμηλά ποσοστά, πολλές προσπάθειες. Η εξήγηση για τις λίγες ασίστ, σε σχέση με τα λάθη που έκανε και τα σουτ που επιχειρούσε, βρίσκεται εν μέρει στη συμπεριφορά του όταν παίζει πικ εν ρολ. Στην Παρτιζάν τουλάχιστον δυσκολευόταν αρκετά να συνεργαστεί με τους ψηλούς σε τέτοιες καταστάσεις, με αποτέλεσμα είτε να τελειώνει μόνος του τη φάση, είτε να πασάρει προς την περιφέρεια, συνήθως στην αδύνατη πλευρά.
Ο Law δεν έδειξε στα ματς της κανονικής περιόδου ότι μπορεί να βρει τον ψηλό που ρολάρει εν κινήσει, με πάσα πάνω στην ντρίμπλα - όπως κάνει στο 1:18 ο Μάντζαρης, για παράδειγμα - ούτε να μείνει στην περιφέρεια και να βρει από εκεί τον ελεύθερο συμπαίκτη του. Μόλις δεχτεί το σκριν προσπαθεί να φτάσει μέχρι το καλάθι και παρότι δεν υστερεί σε εκρηκτικότητα, το παιχνίδι του είναι εύκολο να διαβαστεί από τον αντίπαλο, όπως κάνει ο Μπέγκιτς στη δεύτερη φάση του παραπάνω βίντεο. Γενικά αυτό που προσπαθούσε να κάνει στην επίθεση ήταν, πρώτον να τρέξει και δεύτερον να αναγκάσει την άμυνα να στείλει δεύτερο παίκτη πάνω του - διαφορετικά τελείωνε τη φάση μόνος του:
Οι συνεχείς μπούκες τον ανάγκαζαν συχνά να αποφασίζει τι θα κάνει στον αέρα, με αποτέλεσμα άστοχα σουτ αλλά και πάσες σαν αυτή που βρήκε το κεφάλι του Ιμπάκα. Υπάρχουν βέβαια ελαφρυντικά. Η Παρτιζάν δεν εφαρμόζει τέτοια συστήματα σε πολλές επιθέσεις της και όταν το κάνει προτεραιότητα δίνεται στην αξιοποίηση των ψηλών με πλάτη στο καλάθι. Ειδικά όταν έπαιζε εκεί ο Πέκοβιτς. Όσο λείπει ο Λάζος ο Αμερικανός θα βρει περισσότερους χώρους, αλλά και ψηλούς σαν τον Χάινς και τον Ντόρσεϊ, με τους οποίους μπορεί να συνεργαστεί καλύτερα στα πικ εν ρολ. Μένει να δούμε πώς θα τα καταφέρει, καθώς είναι σίγουρο ότι οι αντίπαλοι θα του δίνουν συνέχεια το σουτ από μακρινή και μέση απόσταση.
Το βίντεο ξεκινάει από το καλάθι του Ιμπάκα ως μια πρώτη ένδειξη κάποιων αδυναμιών που έδειξε ο Law στην άμυνα όσο έπαιζε στην Παρτιζάν. Περισσότερα παρακάτω. Από κει και πέρα, το πρόβλημα στο περιφερειακό σουτ (το στιλ του όταν σουτάρει μοιάζει αρκετά σε αυτό του Παπανικολάου) δεν είναι καταδικαστικό. Χάρη στην πολύ καλή σταυρωτή ντρίμπλα και το εκρηκτικό πρώτο βήμα που διαθέτει, μπορεί να φτάνει στο καλάθι με άνεση ακόμα και χωρίς σκριν. Αυτή η ικανότητα είναι σίγουρα ευπρόσδεκτη σε μια ομάδα που συχνά μπλοκάρει όταν ο Σπανούλης δεν τραβάει ή τα ποσοστά στα τρίποντα είναι χαμηλά. Μπορεί στην τελευταία φάση του παραπάνω βίντεο η παρουσία του Ιμπάκα να τον αναγκάζει σε μια αχρείαστη πάσα, συνολικά όμως, μπορεί να εξελιχτεί σε αξιόπιστο σκόρερ με τέτοιες προσπάθειες:
H στατιστική βέβαια διαφωνεί με αυτό το συμπέρασμα. Ο Law ευστοχούσε στο 51,1% των προσπάθειων του από κοντινή απόσταση. Το αντίστοιχο ποσοστό του παίκτη που αντικαθιστά, του Κέιλιν Λούκας ήταν 50%. Με δεδομένες τις αδυναμίες του Λούκας σε αυτό τον τομέα, γιατί πρέπει να περιμένουμε βελτίωση μεγαλύτερη του 1,1%; Υπάρχουν δύο εξηγήσεις: πρώτον, ο Law επιχειρούσε πολύ περισσότερες προσπάθειες από αυτά τα σημεία του γηπέδου σε σχέση με τον Λούκας - περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο άσο ή δυάρι σε όλη την Ευρωλίγκα για την ακρίβεια. Επομένως έχει τον τρόπο να φτάνει μέχρι το καλάθι. Δεύτερον, ο τρόπος παιχνιδιού της Παρτιζάν, σε συνδυασμό με την απουσία εναλλακτικών λύσεων στην περιφέρεια, συχνά τον οδηγούσε σε τσάμικα.
Το αισιόδοξο σενάριο είναι ότι οι λιγότερες ευθύνες που θα έχει στον Ολυμπιακό θα ελαχιστοποιήσει τέτοιες τραβηγμένες προσπάθειες και θα του δώσουν περισσότερες ευκαιρίες να αλλάξει το ρυθμό του παιχνιδιού, κάτι που κάνει πολύ καλά όπως φαίνεται και στη δεύτερη φάση. Ειδικά από τη στιγμή που δε θα αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα για τις αντίπαλες άμυνες. Από την άλλη, το αναξιόπιστο περιφερειακό σουτ που διαθέτει τον υποχρεώνει να επιτίθεται κατά μέτωπο αντί να εκμεταλλεύεται τους κενούς χώρους, χωρίς όμως να κερδίζει πολλά φάουλ, αφού σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερο κουτουλάει παρά αναγκάζει την άμυνα να κινηθεί προς το μέρος του. Όλα αυτά δημιουργούν ερωτηματικά κυρίως για τη συνύπαρξη του με το Σπανούλη. Μπορεί να γίνει παίκτης που θα κάνει ζημιές από την αδύνατη πλευρά;
Από τη στιγμή που δεν εμπιστεύεται το σουτ του, ο παίκτης που τον μαρκάρει (ο Κουκ στη συγκεκριμένη περίπτωση) κλίνει προς την πλευρά της μπάλας. Η αντίδραση του Law θυμίζει μια φάση που βλέπαμε συχνά στα πρώτα παιχνίδια του Τζαμόν Γκόρντον με τον Ολυμπιακό: παίρνω φόρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Στην επόμενη επίθεση, η έλλειψη σουτ από μέση απόσταση τον οδηγεί σε λάθος, καθώς δεν απειλεί από μέση απόσταση και δεν υπάρχει διάδρομος προς το καλάθι. Ο Ίβκοβιτς χρησιμοποιούσε το δίδυμο Σπανούλη-Κέιλιν Λούκας για κάτι παραπάνω από 12 λεπτά σε κάθε ευρωπαϊκό παιχνίδι της ομάδας. Με τον Law στη θέση του Λούκας η απουσία διαδρόμων προς το καλάθι θα επηρεάσει αρνητικά το παιχνίδι και των δύο γκαρντ. Αφού, όμως το κατάφερε ο Γκόρντον, γιατί να μην το κάνει και ένας παίκτης με καλύτερες - θεωρητικά - προδιαγραφές;
Καταρχήν διεισδύσεις σαν αυτή που επιχειρεί στην πρώτη φάση πρέπει να κοπούν μαχαίρι. Ο Σπανούλης είναι επιρρεπής στο λάθος, επομένως το τελευταίο που χρειάζεται δίπλα του είναι ένας ακόμα περιφερειακός που παίζει στο όριο μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής. Η δεύτερη φάση είναι πιο ενθαρρυντική. Σε τέτοια σχήματα ο ρόλος του θα είναι συγκεκριμένος: κατέβασμα της μπάλας, πάσα στο Σπανούλη στην κορυφή της ρακέτας και κίνηση προς την αδύνατη πλευρά. Εκεί θα περιμένει να υποδεχτεί την μπάλα αν η πρώτη επιλογή στο σύστημα της ομάδας (πικ εν ρολ με το Λαρισαίο) δε λειτουργήσει, ώστε να φτιάξει μια φάση - για τον εαυτό του ή κάποιο συμπαίκτη του - υπό πίεση χρόνου. Το πικ εν ρολ με τον Μάτσβαν είναι ένα καλό παράδειγμα. Περιμένω ακόμα περισσότερη κίνηση χωρίς την μπάλα, αφού στην Παρτιζάν ήταν αρκετά στατικός. Σε κάθε περίπτωση, στο πέρασμα του από την Παρτιζάν άφησε υποσχέσεις ότι μπορεί να σταθεί και σαν κλασικός οργανωτής, έστω και αν έπαιξε ελάχιστα ως τέτοιος.
Η ζώνη της Μιλάνο είναι μια ιδανική αφορμή για να διαβάσει το παιχνίδι, αντί να προσπαθήσει να τρυπήσει την άμυνα με προσωπικές ενέργειες. Τα αποτελέσματα δεν είναι καθόλου άσχημα. Είναι αρκετά έμπειρος για να βρίσκει τον ελεύθερο συμπαίκτη του σε κάθε περίπτωση, ενώ ξέρει να εκμεταλλεύεται τις αμυντικές ανισορροπίες που προκαλούν οι διεισδύσεις του. Αρκεί αυτές να γίνονται υπό καλές προϋποθέσεις Στο ΝΒΑ είχε τη φήμη του σταθερού πλέι μέικερ, ίσως λοιπόν εκεί να ποντάρει ο Ντούντα, ο οποίος σίγουρα θα περιμένει και καλή άμυνα.
Παραπάνω τον είδαμε να κολλάει στα σκριν, ένα πρόβλημα που αντιμετώπισε αρκετά συχνά παίζοντας με την Παρτιζάν. Και γι’αυτή την αδυναμία υπαρχουν ελαφρυντικά. Οι ψηλοί των Σέρβων είναι βαριά κορμιά και δεν του έδιναν καμία βοήθεια σε αυτές τις καταστάσεις, δίνοντας πολύ χώρο στο χειριστή της μπάλας. Ο ίδιος ο Law έπαιζε πάρα πολύ σε κάθε ματς, με τους αντιπάλους του να τον πιέζουν σε όλο το γήπεδο αρκετά συχνά. Αν κουραζόταν η Παρτιζάν δεν είχε αξιόπιστο αναπληρωματικό στη θέση του. Δικαιολογείται επομένως να προσπαθεί να αποφύγει τα φάουλ και να κάνει συντήρηση όταν η ομάδα του αμυνόταν. Αυτό που δε δικαιολογείται είναι η έλλειψη συγκέντρωσης που δείχνει στην παραπάνω φάση, όπου χάνει την επαφή του με την μπάλα και αναγκάζεται να κάνει φάουλ για να αποτρέψει ένα εύκολο καλάθι.
Πάντως όταν είναι συγκεντρωμένος δείχνει ότι μπορεί να σταματήσει ακόμα και παίκτες σαν τον Ρούντι. Ο Φερνάντεθ αναγκάζεται να προσπαθήσει πολύ για να πάρει τη μπάλα και ο Law αυτή τη φορά ‘σπάει’ τα σκριν με πολύ πειστικό τρόπο, στέλνοντας τον Ισπανό πάνω στη βοήθεια.
Τι να περιμένουμε λοιπόν; Μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στον αιφνιδιασμό. Καλύτερες αντίδρασεις εναντίον πίεσης. Περισσότερες διεισδύσεις, που θα φανούν ακόμα περισσότερο αν υπάρχουν σουτέρ που θα τις εκμεταλλευτούν. Περισσότερα ταμπούρια από τους αντιπάλους. Ερωτηματικά είναι η άμυνα (πώς θα τα καταφέρει στις αλλαγές ψηλού-κοντού που ζητάει ο Ντούντα, για παράδειγμα), οι επιλογές του και κυρίως η συνύπαρξη του με το Σπανούλη. Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν άμεσα και να είναι πειστικές. Η διοίκηση και ο προπονητής προχώρησαν σε αρκετά σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ προκειμένου να κερδίσουν φέτος. Τα ζόρια ξεκινάνε την Τετάρτη και η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη. Το ίδιο ισχύει και για τον Law.
Wednesday, 11 January 2012
Στον Ολυμπιακό ο Ντόρσεί
Παίκτης του Ολυμπιακού θα είναι ο Ρίτσαρντ Ντόρσεϊ. Ο πρώην σέντερ των Ράπτορς και της Κάχα Λαμποράλ καταφθάνει στην χώρα μας όπως ενημερώνουν τα Ισπανικά ΜΜΕ και αναμένεται να ενισχύσει την φροντ λαϊν της ομάδας. Η συμφωνία αναμένεται να κλήσει στις 150.000χιλ. ευρώ για το υπόλοιπο της σεζόν.Tuesday, 10 January 2012
Ο θρύλος στο FB
Κάντε "Like" στην επίσημη σελίδα του μπασκετικού Ολυμπιακού στο Facebook για να ενημερώνεστε για τα τελευταία νέα της ομάδας!
Monday, 9 January 2012
Ολυμπιακός 86 - Καντού 61: Η συνέχεια
Ένα από τα πολλά ευχάριστα νέα στη χτεσινή πειστική νίκη του Ολυμπιακού επί της Καντού ήταν η εμφάνιση τεσσάρων πιτσιρικάδων. Ξεκινάω από τον Λούκας, όχι γιατί έπαιξε καλύτερα από τους άλλους, αλλά γιατί τα ακούει περισσότερο όταν παίζει άσχημα- για το καλό της ομάδας, φυσικά, μην πάει ο νους σας αλλού. Η πίεση της ομάδας έγινε αισθητά αποτελεσματικότερη όταν μπήκε στο ματς. Με εξαίρεση ένα καλάθι που δέχτηκε από τον Τζιανέλα ήταν άριστος αμυντικά, ενώ στην επίθεση έψαχνε τη διείσδυση αντί του σουτ με μεγαλύτερη συνέπεια και δικαιώθηκε: κέρδισε φάουλ, έβγαλε ασίστ και γενικά ανάγκασε την άμυνα των Ιταλών να χάσει την ισορροπία της. Από τη στιγμή που απέφυγε τα λάθη και τις συζητήσιμες επιλογές, μπορούμε να μιλάμε για την πιο πλήρη εμφάνιση του στην Ευρωλίγκα.Ο Σλούκας συνεχίζει να αξιοποιεί τις ευκαιρίες και μάλιστα χωρίς να βασίζεται στα δυνατά του σημεία (περιφερειακό σουτ, πικ εν ρολ). Προσπάθησε να βγάλει την ομάδα στον αιφνιδιασμό και να φτάνει ως το καλάθι, πάλεψε στην άμυνα περισσότερο απ’όσο περιμένα και γενικά ήταν μια πολύ θετική παρουσία. Λίγο προσοχή σε κάποια λάθη υπό πίεση χρειάζεται μόνο, ειδικά εν όψει Νανσί. Ο Μάντζαρης έκανε καταπληκτική δουλειά στην άμυνα σε όλο το μήκος και το πλάτος του γηπέδου, διαχειρίστηκε σωστά τα φάουλ του και το + 15 στο +/- είναι το καλύτερο παράσημο για την προσπάθεια του - μαζί φυσικά με τα 20 λεπτά της συμμετοχής του. Μένει να ξεπεράσει τη διστακτικότητα του στην επίθεση, ειδικά στις διεισδύσεις. Γενικά η εμφάνιση των τριών νεαρών γκαρντ έδειξε ότι μπορούν να συνυπάρξουν για πολλά χρόνια σε αυτό το επίπεδο. Ο Παπ στα γνωστά επίπεδα των τελευταίων αγώνων. Ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Μακροπρόθεσμα θέλει πολύ δουλειά, αλλά φέτος θα εξελιχτεί σε πολύ χρήσιμη μονάδα αν συνεχίσει έτσι. Ο Κέσελ θα είναι έτοιμος στα καλοκαιρινά φιλικά της Σερβίας.
Αναφορικά με το παιχνίδι, η άνετη επικράτηση αναπόφευκτα θα συνδεθεί με το επίπεδο της Καντού και με ερωτηματικά για το πώς κατάφεραν να προκριθούν δύο αγωνιστικές πριν από το τέλος. Η απάντηση είναι απλή: ο Ολυμπιακός χτες σκόρπισε μια ομάδα επιπέδου τοπ - 16, η οποία χάρη στην οργάνωση και την πολύ καλή δουλειά του προπονητή της κατάφερε να παρουσιάσει ένα σύνολο ανώτερο από το άθροισμα τον μονάδων του. Με άλλα λόγια, ο Ολυμπιακός νίκησε μια ομάδα που θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα για τη μελλοντική του πορεία. Ακόμα πιο σημαντικός, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κατάφερε.
Η υψηλή παραγωγικότητα στην επίθεση αυτή τη φορά δεν οφειλόταν ούτε στα πολύ υψηλά ποσοστά στα τρίποντα, όπως είχε συμβεί εναντίον της Κάχα Λαμποράλ. ούτε στο γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού, που είχαμε δει με την Νανσί , ούτε σε επική εμφάνιση του Σπανούλη, αλά Μπιλμπάο. Και σίγουρα δεν οφειλόταν στο ποσοστό της ομάδας στις βολές (ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΡΕΜΑΛΙΑ!). Αυτή τη φορά είδαμε προσήλωση στο - σωστό - επιθετικό πλάνο επί σαράντα λεπτά. Παρότι η Καντού ξέρει να κλείνει τους διαδρόμους προς τη ρακέτα, ο Ολυμπιακός βρήκε πολλούς πόντους σε αυτούς τους χώρους, αφού δεν αρκέστηκε σε λιγότερο ή περισσότερο αμαρκάριστα περιφερειακά σουτ, αλλά έψαχνε πιο σίγουρες επιλογές. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα άμυνας.
Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα ματς, ο Ολυμπιακός ξεκίνησε πολύ καλά σε αυτό το κομμάτι - μoναδικό πρόβλημα ο Μίτσοφ εναντίον του Κέσελ - χωρίς όμως να επιβραβευθεί με εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό. Οι Ιταλοί ξέρουν να ρίχνουν τον ρυθμό, αλλά και το αρχικό σχήμα της ομάδας δεν ήταν αρκετά αθλητικό για να τον ανεβάσει. Στην επίθεση ο Λάζος και ο Άντιτς ήταν οι μόνες θετικές παρουσίες, ενώ το άσχημο ξεκίνημα του Σπανούλη έκανε φανερή την έλλειψη άλλων πηγών δημιουργίας στη βασική πεντάδα. Η είσοδος των Χάινς, Παπανικολάου, και Λούκας έφερε ακόμα πιο επιθετική και λιγότερο προβλέψιμη άμυνα, αλλά και γρήγορες επιθέσεις. Οι αλλαγές μαρκαρισμάτων συνδυάστηκαν με χετζ άουτ, η πίεση απλώθηκε σε όλο το γήπεδο, ο έλεγχος των ριμπάουντ ήταν ικανοποιητικός. Και όλα αυτά χωρίς τα αχρείαστα φάουλ που σε προηγούμενα ματς επηρέαζαν αρνητικά την αμυντική προσπάθεια της ομάδας.
Στο δεύτερο δεκάλεπτο οι Χάινς και Πρίντεζης συνέχισαν από εκεί που είχαν σταματήσει οι Λάζος και Άντιτς. Δυστυχώς τα 4 γρήγορα ομαδικά φάουλ (σε λιγότερο από 2 λεπτά), με τον Χάινς να κάνει δύο από αυτά, έκοψαν την ορμή της ομάδας. Η αλλαγή του Αμερικανού με το Γλυνιαδάκη έκανε την άμυνα λιγότερο πιεστική, ενώ ο Μίτσοφ παρέμεινε άλυτο πρόβλημα. Παράλληλα οι Ιταλοί σημάδεψαν σωστά τα αργά πόδια των Γλύνια και Λάζου στα πικ εν ρολ, ενώ οι χαμένες βολές δεν επέτρεψαν στην ομάδα να διατηρήσει το προβάδισμα μέσα από την επίθεση . Η επιστροφή του Άντιτς ως σέντερ δίπλα στον Πρίντεζη βελτίωσε την άμυνα στα πικ εν ρολ και ο Ολυμπιακός ενώ παρότι το σχήμα με τρία γκαρντ δεν προσφέρεται για αλλαγές ψηλού κοντού πάνω στο σκριν, οι Μάντζαρης, Σλούκας και Σπανούλης έκαναν πολύ καλή δουλειά σε τέτοιες καταστάσεις. Με την άμυνα να επανέρχεται σε υψηλά επίπεδα, ο ρυθμός ανέβηκε ξανά και ο Πρίντεζης τράβηξε πολύ σκορ, ειδικά απέναντι στο χαμηλό σχήμα των Ιταλών μετεσσάρι τον Μίτσοφ , ο οποίος τα βρήκε σκούρα και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Η αστοχία από την περιφέρεια (σε λογικές προσπάθειες πάντως) ξεπεράστηκε χάρη στην κυριαρχία εντός της ρακέτας. Αυτή η πεντάδα έτρεξε ένα σερί 11-2 στα πέντε λεπτά που αγωνίστηκε, ενώ η ικανότητα του Πέρο ως πεντάρι ίσως αρκεί για να πάρει μια σοβαρή ευκαιρία ο Χάουαρντ πριν τον σουτάρουμε.
Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Ολυμπιακός συνέχισε να χτυπάει κοντά στο καλάθι, με τον Λάζο να σκοράρει και να μοιράζει παιχνίδι,τον Χάινς να συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό και την καλή δουλειά στα επιθετικά ριμπάουντ να καλύπτει την όποια αστοχία. Την ίδια στιγμή, η άμυνα κράτησε την Καντού μακριά από τη ρακέτα του, υποχρεώνοντας του Ιταλούς σε διαδοχικά περιφερειακά σουτ. Οι Ιταλοί αστόχησαν και σε ορισμένες αμαρκάριστες προσπάθειες, αλλά η αμυντική συμπεριφορά του Ολυμπιακού ήταν εξαιρετική. Κάπου εκεί βρήκε το χέρι του και ο Σπανούλης, με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά να ασχολούμαστε περισσότερο με σενάρια για την τελευταία αγωνιστική. Τα οποία βέβαια δεν έχουν τόση σημασία. Αρκεί η ομάδα να συνεχίσει να προοδεύει.
Για δεύτερο σερί ματς, η εξάρτηση από τον Σπανούλη φάνηκε μικρότερη, ειδικά στις αρχές του δεύτερου δεκάλεπτου, όταν ο Ολυμπιακός πήρε διαφορά οκτώ πόντων με αυτόν στον πάγκο. Πρέπει όμως να το δούμε και εκτός έδρας, όπου καλό θα είναι να εμφανιστεί και ο καταπληκτικός Πρίντεζης του ΣΕΦ. Η Νανσί φαίνεται εύκολη υπόθεση χωρίς τον Μπατούμ, αλλά η πιεστική της άμυνα θα δοκιμάσει τα άπειρα γκαρντ της ομάδας. Επομένως, ο Γκέτσε πρέπει να βοηθήσει περισσότερο. Επιπλέον, ο Ντούντα πρέπει να σταθεροποιήσει σε υψηλό επίπεδο το παιχνίδι μέσα στη ρακέτα και να συνεχίσει να εφαρμόζει διαφορετικούς (και πιο επιθετικούς) τρόπους αντιμετώπισης των πικ εν ρολ των αντιπάλων. Χτες ο Ολυμπιακός έδωσε απλά μια υπόσχεση για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Μένει να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο.
Rod Higgins from Thrylos-Fans
Subscribe to:
Posts (Atom)
